Donkerbroek: Tsjusterboksem, 1998-2026. SIGN, Grongingen. 2026.
Tsjusterboksem, 1998-2026 focuses on disintegration through the architecture of my hometown, Donkerbroek.

The project began with a question that has followed me throughout my artistic practice: what happens when a sculpture is finished?

Every time I completed a work, I experienced a sense of discomfort. Once a sculpture became fixed and solid, it seemed to lose something essential. Poetically speaking, it felt as though I had given birth to an entity only to immediately rob it of its ability to change.

For me, a finished sculpture became a dead sculpture.

Eventually, I found the movement I had been searching for through disintegration. I began placing clay sculptures in water, allowing them to slowly collapse back into their original material. Instead of marking an end, disintegration became a continuation of the work. The sculpture remained active, changing beyond the moment I had finished making it.

This interest resurfaced while working on the artwork for Vanity Box's album Sudden Loud Sounds in a Capital City. Together we decided to recreate the skyline of Donkerbroek, focusing on the church, the former milk factory, and the restaurant that define the village. While sculpting these buildings, I realized that Donkerbroek itself had become the subject I wanted to explore for my graduation project.

Looking back through earlier works, I found a series of experiments in which replicas of Donkerbroek had already been left to disintegrate. The connection had been there all along, although I hadn't yet understood it.

Tsjusterboksem, 1998–2026 brought these threads together, using the gradual disintegration of Donkerbroek as a way of asking what a sculpture can become once it is allowed to continue changing.


Frysk

Tsjusterboksem, 1998–2026 giet oer ûntbining diet troch de hân fan arsjitektuer fan myn bertedoarp, Donkerbroek.

It projekt begûn mei in fraach dy't my al jirren dwaande hâld: wat bart der mei in skulptuer as it ôf is?

Eltse kear as ik in wurk klear wie, fielde ik in ûnrêst. Op it momint dat in byld fêst en definityf waard, like it wat wêzentliks kwyt te reitsjen. Op in poëtyske manier fielde it lykas ik in wêzen berne hie, om it dêrnei syn fermogen fan feroaring ôf te nimmen.

Foar my wie in ôfmakke skulptuer in dea skulptuer.

Uteinlik fûn ik de beweging dêr't ik nei socht yn it proses fan ûntbining. Ik begûn klaaibylden yn wetter te setten en liet se stadichoan weromfalle ta it materiaal dêr't se út ûntstien wiene. Untbining waard gjin einpunt mear, mar in fuortsetting fan it wurk. It byld bleau aktyf en feroare fierder, ek nei't ik ophâlden wie mei myn meitsjen.

Dat ynsjoch kaam werom doe't ik wurke oan it albumwurk foar Sudden Loud Sounds in a Capital City fan Vanity Box. Tegearre hienen wy betocht de skyline fan Donkerbroek nij te bouwen, mei de tsjerke, de âld molkfabryk en it restaurant dy't it doarp syn karakter jouwe. Wylst ik dy gebouwen boetsearre, seach hoe Donkerbroek sels it ûnderwerp fan my ôfstudearprojekt moest wurre.

Doe’t ik myn argyf yndûkte foen ik in rige eksperiminten dêr't replika's fan Donkerbroek al yn ûntbine litten wiene. De ferbining wie der eins altyd al west; ik hie har allinne noch net foen.

Tsjusterboksem, 1998–2026 bringt it byinoar en brûkt de stadige ûntbining fan Donkerbroek om de fraach te stellen wat wurde kin as iets de romte kriget om troch te feroarjen.